Kijk uit met wat je wenst …

Kijk uit met wat je wenst …

Voor je het weet is het er!

Als inwijdingsritueel van onze nieuwe praktijkruimte heeft mijn vriend een labyrint geverfd op het beton. Inmiddels ligt het laminaat erover en is het labyrint onzichtbaar aanwezig. In het midden liggen twee parels. Bij het neerleggen van deze parels hebben we onze intenties uitgesproken voor de activiteiten die wij willen organiseren in het huisje achterin onze tuin. “Dat het een warme plek mag zijn in Amersfoort”. Dat hebben we geweten … De openingsweek van 12 – 17 september was een bijna tropische week. Het was nog nooit zo warm in september…

De praktijkruimte draagt de naam Namasté, ruimte om bij jezelf te komen. Het openingsritueel is gecreëerd door Marian Tellegen van Gedachtenmomenten. De tekst ontving ik vorige week en op verzoek deel ik een gedeelte hieruit.

Namasté

Namasté is een hindoeïstische groet, een gesproken groet, maar vooral ook een gebaar. In het Sanskriet betekent “Namas” buiging en het woord “Te” betekent naar u en voor u. Of te wel Namasté betekent “ik buig voor u”. Als je naar het gebaar kijkt zie je een gebedsachtige houding- handpalmen tegen elkaar, vingertoppen ophoog, handen op de hoogte van het hart- een houding die staat voor aanbidden, eren, zalven. En daarmee wordt de groet als een gebaar van respect gezien en ook wel vertaald als: ik buig voor het goddelijke in jou, of de ziel in mij groet de ziel in jou of nog mooier in het volgende gedichtje:

Ik eer die plek in jou
Waar het hele universum samenkomt
Ik eer die plek in jou waar liefde, waarheid, licht en vrede heerst
Wanneer jij in die plek bent in jou
En ik ben in die plek ik mij
Dan zijn we samen één.

Met heel veel warmte in ons hart kijken we terug op onze openingsweek!

Wilco & Lieneke

De aller moeilijkste vraag

De aller moeilijkste vraag

Wat is nou het verschil tussen een uitvaartverzorger en een ritueel begeleider bij afscheid.
Heel in het kort: de uitvaartverzorger zorgt dat alles tot in de puntjes wordt geregeld en ik zorg voor het samen stellen en uitvoeren van de afscheidsviering. Een soort dominee zonder geloof maar met gevoel voor symbolen en persoonlijke rituelen.
Zowel de uitvaartverzorger alsook de ritueel begeleider zijn betrokken bij de familie/vrienden. Ieder op eigen momenten.

Wat een verschil met vroeger …. Ik moet denken aan een situatie rondom het overlijden van mijn vader. Mijn vader is 28 jaar geleden overleden, op bijna 80 jaar leeftijd. Als familie zaten wij bij elkaar om de begrafenis te regelen, uiteraard verdrietig maar we wilden ook een mooi afscheid regelen. De organisatie bespraken we met een mijnheer van de uitvaartonderneming waar mijn ouders hun hele leven al bij waren verzekerd.

We moesten een kist uitzoeken, een kaart samenstellen, een datum plannen voor de uitvaart. Wel of niet de kist open houden bij de condoleance. Kiezen of we de kist wilden laten zakken met bij zijn van de bezoekers en of wij als laatsten bij het graf wilden blijven. Allemaal keuzemomenten. Moeilijke keuzes, je wil het als familie graag in goede afstemming doen.

Toen kwam Het Moment.

Ja, zei hij en dan komt nu de aller moeilijkste vraag. Deze vraag vinden de meeste families heel moeilijk. Neem er echt even de tijd voor. De spanning was opgebouwd. Wij zaten er klaar voor…
“Hoeveel broodjes kaas en ham moeten er komen na afloop.” vroeg hij met een ernstig gezicht.
Na alle lastige keuzes waren wij zo opgelucht met deze vraag dat wij de slappe lach kregen. Nog heel lang hebben we bij familiedagen die zin gebruikt: en dan komt nu de aller moeilijkste vraag: hoeveel broodjes moeten er komen !

Deze mijnheer deed zijn werk netjes maar verder was er weinig contact en steun. Dat is wat ik nu veel meer zie bij uitvaartverzorgers. Persoonlijke betrokkenheid.

Omdat het een intensieve samenwerking is tussen de familie, de uitvaartverzorger en de ritueel begeleider werk ik graag samen met ondernemingen die dezelfde waarden onderschrijven : betrokken, liefdevol en oog voor het persoonlijke.